Nieuws

Volledig besmet met het wielersportvirus
Gepubliceerd op woensdag 13 augustus 2014 om 16:38

Sinds haar vijfde droomt Maaike Brandwagt (16) van een glansrol op de Spelen. Door de Tour de France raakt de Zwolse op jonge leeftijd verknocht aan de wielersport. Op haar zevende krijgt ze van haar vader haar eerste o zo gewenste racefiets. Slechts een paar rondjes op deze fiets en de winnares van de NK-ploegenachtervolging U17 is overtuigd; ze meldt zich aan bij Zwolse wielervereniging Hanzerenners. Het verhaal over een bijzonder gedreven wielertalent, die op jonge leeftijd al veel tegenslagen heeft moeten overwinnen om haar droom levend te houden.

Door: Luc van der Logt

Brandwagt, geboren en getogen Zwolse, kwam al op jonge leeftijd in aanraking met wielrennen. Vrij opmerkelijk. De familie Brandwagt is weliswaar erg sportief, maar tot dan toe was niemand besmet geraakt met het wielersportvirus. “Genetisch bepaald was de voorliefde voor wielrennen zeker niet”, bevestigt het wielertalent al lachend. Zes keer per week werkt het veelbelovende wielertalent zich in het zweet om tijdens wedstrijden het onderste uit de kan te halen. De eerstejaars MBO-student Internationale Bussiness is naar eigen zeggen iemand die, als ze een doel voor ogen heeft, er volledig voor gaat en voor weinig terug deinst. “Mijn laatste paar maanden op de middelbare school is daar een goed voorbeeld van. De examens stonden voor de deur en ik kreeg toen het advies van school dat het verstandig was om even wat minder te trainen. Dat gaat er bij mij echt niet in, want ik wil mezelf constant verbeteren. Ik ging daarom gewoon door met trainen. Uiteindelijk haalde ik ruimschoots mijn examens. Als ik een doel voor ogen heb, kan ik dus best een beetje eigenwijs zijn”, stelt de Zwolse met een knipoog.

Brandwagt beleefde haar absolute hoogtepunt in haar prille carrière verleden jaar midden november tijdens de NK-ploegenachtervolging U17. “Samen met drie andere wielrensters pakten we die dag op wielerbaan Omnisport in Apeldoorn de gouden plak. Dat was een prachtig moment en een bevestiging dat ik goed bezig ben. Dat zal ik niet snel vergeten.” Een ander moment dat Brandwagt niet snel zal vergeten is een stuk minder rooskleurig. De Zwolse heeft in haar jeugd moeilijke tijden gekend. Op 11-jarige leeftijd besloten haar ouders te scheiden, wat logischerwijs een enorme impact had op het jonge wielertalent. “Als kind zijnde is dat één van de ergste dingen die je kan overkomen. Dat was voor mij echt een ontzettend moeilijke tijd, waarin ik heel veel verdriet heb gekend.” De wielersport bracht Brandwagt rust en troost in deze emotionele periode. “Als ik op de fiets zat kon ik mijn hoofd even helemaal leeg maken en alle problemen thuis vergeten”, vervolgt de Zwolse. “Fietsen was voor mij echt een uitlaatklep. Ik durf zelfs te stellen dat het me enorm heeft geholpen in het verwerken van mijn verdriet en het omgaan met emoties.”

Niet alleen op persoonlijk vlak heeft de Hanzerenster tegenslagen moeten doorstaan, ook op sportief gebied liep het niet altijd even lekker. Brandwagt heeft door een valpartij twee jaar geleden een lange tijd gesukkeld met een heupblessure en dus haar vorm. “Tijdens trainingen en wedstrijden verzuurde vroegtijdig de volledige linkerkant van mijn been, van boven tot onder. Dat zorgde ervoor dat ik lang niet zo goed kon presteren als in de periode voor die bewuste valpartij”, vertelt Brandwagt. In deze twee jaar bezocht de Zwolse samen met haar vader allerlei doktoren, specialisten en fysiotherapeuten om er achter te komen waar de pijn vandaan kwam.

“Ik ben naar verschillende specialisten geweest, maar niemand kon verklaren waar de pijn vandaan kwam.” Daarnaast werden er dikwijls verkeerde diagnoses gesteld. “Dat was behoorlijk frustrerend, want de pijn bleef en ik mocht op een gegeven moment zelfs niet meer sporten. Ik kan me weinig dingen voorstellen die meer frustrerend zijn. Het is een beetje hetzelfde als tegen een kok zeggen dat hij niet mag koken.” Ondanks de frustratie heeft Brandwagt er geen moment aan gedacht om te stoppen. “Nee, nooit! Ik ben altijd positief blijven denken en heb er altijd vertrouwen in gehouden dat de aard van mijn blessure aan het licht zou komen. Mijn droom heb ik nooit uit het oog verloren.” Een paar maanden geleden kwam ze via haar vader in contact met een ‘wonderdokter’, uit Zwolle nota bene. “Hij constateerde dat mijn heup gedraaid in de kom stond en dat de pijn daar vandaan kwam. Vervolgens duwde en trok hij wat aan mijn been en wonderbaarlijk genoeg voelde ik direct dat het beter ging. Diezelfde dag stapte ik nog op de fiets en had ik nergens last meer van. Eindelijk, dacht ik. Dat was een enorme opluchting.” Sindsdien is Brandwagt blessurevrij en kan ze weer voor honderd procent haar geliefde sport beoefenen.

Hoe ver Maaike Brandwagt precies gaat komen zal de toekomst moeten uitwijzen. Zeker is dat het niet ligt aan een gebrek aan zelfkennis. De Zwolse weet namelijk exact waar haar kwaliteiten liggen. “In de laatste kilometer ben ik erg sterk. Als mijn tegenstanders er doorheen zitten, kan ik door middel van mijn sterke sprint excelleren en ‘er over heen gaan’.” Ze kent niet alleen haar kwaliteiten, maar weet ook precies op welke onderdelen de nodige progressie valt te boeken. “Zoals vele wielrenners heb ik ook moeite met tijdrijden. De kunst is om je energie zo goed mogelijk te verdelen, zonder tijd te verliezen. Daar moet ik nog in groeien, daar werk ik elke training keihard aan.” Haar ogen beginnen te glinsteren als er wordt gevraagd wat haar absolute droom is. “Iedere renner droomt van een glansrol op de Olympische Spelen. De komende twee jaar zal moeten blijken of ik daadwerkelijk goed genoeg ben.” De vader van Maaike, Hans Brandwagt, geeft aan dat het in ieder geval niet aan haar mentaliteit zal liggen. “Ze heeft het karakter om ver te komen. Ze weet door haar blessure en de scheiding wat pijn en verdriet is. Door deze pijn is het verlangen om haar dromen te verwezenlijken alleen maar groter geworden.”